Vliegen

Wat voelt het vertrouwd, als Sandra me op komt halen. De laatste spullen nog in de ts gestopt. Weer veel te veel meegenomen, natuurlijk. Qua kilo’s valt het nogal mee, maar de tas zit goed vol! Nu ik de warme winterkleren uit heb, kan ik niet alles er meer in kwijt. 🙁
‘San, wat een baggerstreek om te verhuizen’, en nu nog een niuewe vriend ook! Op naar het station. Op het perron kom ik mijn zwager tegen. ‘Hoi’, en ‘Goede reis volgen’. In Arnhem stap ik over op die snelle duitse trein. Wisselstoring, who care’s? In Dusseldorf bedenk me voor het eerst hoe geweldig het kunnen rekenen is. hihi, te veel tijd omhanden! Zelf ben ik er niet zo goed in, maar zo’n trein bouwen, het spoor aanleggen, de goede mensen op de goede plek. Ga d’r maar aansstaan.
Bagage afgeven, Kaffee ist angesagt worden! Heerlijke overprijsde Cafe Crema. In gedachten neem ik de voorbereidingen nog eens door, en realiseer ik me dat ik nog steeds een stukje voor de website van SKIP schrijven moet….
Zo moeilijk om op bestelling te schrijven, zoveel dingen om rekening mee te houden, dat eeuwige getwijfel aan het eigen kunnen. Toch maar weer gedaan. Nieujaarsvoornemen, zeg maar.
IPad tevoorschijn gehaald, en hernieuwd begonnen.
Een uurtje later weer aan de kant gelegd. Maag knort. Pizza d’r in gestopt. Zout is ook in deze vegetaria de smaakgever! Cola om het gezonde maal weg te spoelen.
Hey, vliegmachine staat klaar. Ik mag d’r in.
Krapjes, maar is toch maar voor een uurtje, nog niet eens.
Jongens, vinden jullie dat ook zo’n lekker gevoel als je opeens die kracht van dat ding in je rug voelt? Ikke wel. Een flinke smile op het hoofd. Naast me zit de zwijgame man. Ik dacht dat ik erg was, Nou mooi niet hoor. De zon gaat bijna onder als het vliegtuig stijgt. Even lijkt het zelfs of de zon de verkeerde kant opdraait! Vijf minuten vroeger dan vertrokken landen we weer. Wat een prachtig beeld is die zon op die wolken toch. En weer dat rekenen. Schijnbaar willekeurig gooit de piloot het stuur om. De vleugels doorklieven de wolken. Te mooi om waar te zijn! Vijf minuten voor tijd, staan we op de landingsbaan. Wind mee gehad? Het leek echt of de zon in het westen opkwam!
Weer dat rekenen, de aanleigsteiger, of hoe heet zo’n ding ook al weer, is nog niet leeg.
Een warme blik van de stille man, een glimlach die me doet smelten van zijn medereizigster. Vriendin, dochter, buurvrouw misschien? Ik weet het niet.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *