De Boskantse Kapel

Zo de eerste kleine 10 kilometer zitten er op. Ik begon de nacht al met veel te veel wijn, Heel laat naar bed, en veel te veel spullen ingepakt. Bijna twintig kilo heb ik bij me. Ik denk dat ik binnenkort Erwin bel en vraag of hij het een en ander voor me mee nemen wil. :)
Terwijl ik de laatste dingen op de computer aan het doen was, en nog het een en ander uit de rugzak haalde, om hem in elk geval draagbaar te maken, kwam mijn schoonmoeder nog even langs. Ze vind het zo spannend allemaal.... Echt heel lief. Nog even nagepraat over het uitstrooien van de as van Els. Ze vond het toch wel heel mooi!. Ik ben nog even met haar mee gelopen naar haar huis, Benga daar achtergelaten. Erwin heeft vandaag zijn feest, hij heeft er echt heel veel zin in. Zijn eerste echte grote jongens feest, hahahaha, ik hoop maar dat het huis er nog staat als ik straks terug kom. zometeen verder door naar Grave. Het is al veel te laat natuurlijk, maar ik zal daar ergens een mooi plekje moeten vinden om een paar uurtjes te kunnen ruste. Als ik straks aankom heb ik in elk geval behoorlijke been en nekspieren! Ik voel ze heel behoorlijk, en ben nog maar net van huis.Gelukkig heb ik van mijn schoonmoeder daar een spulletje tegen gekregen. Hoe dan ook, ik zit eerst even uit te rusten bij de Boskantse Kapel. Ongeveer twee├źneenhalf jaar geleden reed ik nog een laatste avondrit voor het taxibedrijf waar ik toen voor werkte. Ik moesst de gezellige groep mensen ophalen bij een restaurant aan de Waalkade in Nijmegen om ze vervolgens naar Nederasselt en Wijchen te brengen. Van de organisator moest ik nog even omrijden naar de Kapel. Ik had nog nooit van het ding gehoord, maar hij zou me de eg wijzen. En zo gebeurde het ook.
Eenmaal aangekomen moest ik mee het kapelletje in. Hij had hem gebouwd uit dankbaarheid dat zijn vrouw die ziekte tot inmiddels drie keer overwonnen had. Hij stak er een kaarsje aan, en ik moest het ook doen. Hij betaalde. Ik deed het, en hij zij toen zoiets als, 'Zal bij jou ook iemand wel nodig hebben'. Of woorden van zo'n strekking, die details weet ik niet precies meer. hij heeft nooit gezien dat mijn ogen vochtig werden, nooit geweten van Els. Voor mij was religie tot dan toe een reeks vn handelingen die moeten of niet mogen, maar nu zag ik een andere kant van dit geloof. Een vriendelijke kant. Ik ben echt niet om hoor, maar een kaarsje brand ik sindsdien heel vaak. Zo ook vandaag. Er komt nog iemand aan, en de bloemist komt langs terwijl ik op het bankje ernaast wat te drinken pak.
De man die er naar binnen ging brandde er ook zijn kaarsje en ging weer. De vrouw en de bloemist spraken met elkaar. Opeens huilde ze. Haar schoondochter was ernstig ziek geworden in het weekeinde. Ze keek naar mij, en tegen de bloemist, 'Hij daar kan alles meehoren!' Ik knik en vertel waarom ik daar ben, dat ik het wel leuk vind om te weten voor wie die kapel gebouwd is. Ze wenst me veel succes met mijn tocht, en ik ga weer verder. Ik schrijf nog een stukje in het gastenboek, en zie dat er meerderen op weg zijn gegaan naar Santiago, en ook even daar langs gelopen zijn.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *